بانوی کربلا حضرت زینب (س)

معرفي:
عایشه بنت الشاطی، از نویسندگان چیره‏دست مصری است که کتابهایی چند در باره شخصیتهای اسلامی بخصوص مادر پیامبر، همسران پیامبر و دختران پیامبر نوشته است. این بانوی دانشمند، چند سال پیش از دنیا رفت. از کتاب او در باره شخصیت عظیم حضرت زینب (س)، به نام «بطله کربلا» ترجمه‏های دیگری هم انجام گرفته است، اما ترجمه استادانه و شیوای مرحوم آیت الله صدر، از برجستگی خاصی برخوردار است. نویسنده، در بخشی پدران و نیاکان زینب کبری (س) را معرفی می‏کند، سپس با پرداخت ادیبانه تولد این گوهر در مدینه در سال ششم هجرت، به دوران غمبار کودکی این دختر که مصادف با رحلت رسول خدا (ص) و شهادت مادرش حضرت فاطمه (س) است می‏پردازد. در مقطعی به ازدواج حضرت زینب (س) با عبدالله بن‏جعفر و ثمره فرخنده این وصلت می‏پردازد. ترسیم صحنه‏هائی از زندگی او در دوران امامت پدر بزرگوارش امیر المؤمنین (ع) و برادر مظلومش امام حسن مجتبی (ع) و نقش آفرینی این شیرزن در حماسه کربلا، بخشهایی دیگر از این کتاب است. فصل عاشورایی زندگی وی، برجسته‏ترین فصل کتاب محسوب می‏شود که سبکی روایی، جذاب و داستان گونه دارد، تا آنجا که کاروان اهل بیت، با کاروان سالاری زینب کبری (س) به مدینه باز می‏گردد و همواره احیاگر یاد عاشورا و رسواگر جنایات بنی امیه بر ضد خاندان نور و عصمت است، تا آنکه یک سال و نیم پس از حادثه کربلا، از دنیا می‏رود. هرچند که بافت کلی کتاب، بیشتر داستانی است و همین بر جاذبه کتاب افزوده است، ولی با نقلهایی از منابع، فضایل و شخصیت علمی و اجتماعی او را هم ترسیم می‏کند. در فصلی که با عنوان «خردمند بانوی بنی هاشم‏» به ازدواج این بانوی با کرامت‏با پسر عمویش عبد الله بن جعفر می‏پردازد، به جلوه‏هایی از علم، فصاحت، شمایل و فضایل او اشاره دارد. جملاتی از این بخش را پایان بخش این نوشته، قرار می‏دهیم: (ص‏59) «... مردم آن عصر در کربلا و در مجلس استاندار کوفه و مجلس یزید بن معاویه، سخنانی از زینب می‏شنوند که فصاحت و بلاغتش همه را متعجب می‏کند، به همان اندازه‏ای که امروز ما را به تعجب می‏اندازد و همگی به فوق العادگی او و سخنوری و سحر بیانش، گواهی می‏دهند. به نقل «جاحظ‏» از «حزیمه اسدی‏» :«پس از شهادت امام حسین (ع) وارد کوفه شدم و سخنان پرمغز و شیوای زینب را شنیدم. من ناطق‏تر و گوینده‏تر از او، زنی را ندیدم. گویا از زبان امیرالمومنین علی‏بن ابی‏طالب (ع) سخن می‏گفت!» این، شمایل زینب است، به طوری که او را در کربلا دیده‏ایم و چنان که در زمان جوانی‏اش نمونه‏ای از فضایل برای ما نمایان شده، زیرا می‏شنویم که او در مهربانی و رقت قلب به مادرش و در دانش و پرهیزگاری به پدر مانند بوده. و چنانچه بعضی از روایات، می‏گوید: زینب دارای مجالس علمی ارجمندی بوده که زنانی که می‏خواستند احکام دین را بیاموزند، در آن مجلس حاضر می‏شده و کسب دانش می‏کردند. صفات برجسته‏ای در زینب جمع بوده که هیچ یک از زنان عصر او، دارا نبوده‏اند. لذاست که «بانوی خردمند بنی‏هاشم‏» گردید. «ابن عباس‏» که از او روایت می‏کند، می‏گوید: «بانوی خردمند، زینب دختر علی چنین گفت...» زینب، بدین لقب به طوری معروف شده بود که وقتی «بانوی خردمند» می‏گفتند، زینب فهمیده می‏شد. فرزندان او به چنین لقبی افتخار می‏کردند و به «زادگان بانوی خردمند» شناخته شده بودند.»